Van ou stoele tot nuwe hoofstukke

My baba is nie net n bietjie grootter nie hy is sommer baaaie grootter en swaarder... ons moes di naweek wat verby is ouboet se ou karstoele afstof en was om vir Heino te kan gebruik.
My klein baba lyfie is nou te groot vir sy heel 1e karstoel. Dis die stoeltjie waarmee hy huistoe is vanuit die hospitaal, waarin hy verdrink het daardie 1e maal wat ons hom daarin gesit het en nog 'n foto geneem het. Hyt so knus saam die stoel in sy prêmpie gepas... en mens kon di kappie van die prêm beskermend oor hom toetrek... (was mal oor die idee nog altyd dan kan niemand in die winkels vir baba pla nie)
Dié babastoel is nou weggepak in 'n kas... vir aaaltyd, nooit gaan ons hom ooit weer gebruik ni.

My trane sit vlak... dis vir my baie erg want skielik besef ek hoe groot hy werklik geword het in hierdie kort tydjie (5 mnde), ek sien hom elke dag en dan kom mens nie agter dat hul regtig met so 'n spoed groei ni...

So is dit maar met ons grootmense ook, ons groei stadig maar seker elke dag 'n bietjie hetsy dit nou emosioneel of geestelik of in watter rigting ookal is (ek groei ook in my breedte daagliks as ek nie mooi oppas nie -haha), al is dit deur di kleinste ervaring of uitdagings wat ons dag na dag beleef. Mens kom dit nie elke dag agter nie, maar tog as ek vandag terugkyk na my lewe byvoorbeeld voordat ek kinders gehad het... of vriende van toé en nou, is daar 'n reuse verskil in hoe ek daardie tyd gedink en doen het teenoor nou... ek het baie gegroei en het beslis ook al na 'n grootter stoel beweeg wat dit aanbetref. So is dit ook met my geestelike lewe, dinge wat toé saakgemaak het maak nie nou saak nie. In baie opsigte het ek beslis gegroei en dis maar net met elke dag se bietjie bietjie se groei... en eers wanneer jy stil raak op 'n dag en terugkyk, besef jy dit... en as jy kan terugkyk en jy het in die regte rigting gegroei is dit 'n goeie ding en bring dit jou by die seën en genade van bo wat jy in jou lewe kan gewaar. So besef mens ook mens kan dit nie alleen doen nie, deur elke goeie en slegte ding wat daagliks gebeur het mens God nodig om daardeur te kom, en dus te groei. Ons is mos nie gevrywaar teen slegte goed nie - slegte dinge gebeur ook, maar saam God kom mens daardeur. Ou hoofstukke word afgesluit en nuwes begin, sommige deure gaan toe, nuwes gaan weer oop...

Die volgende more is ons oppad ouma toe en die manier waarop my groot baba weer verdrink in die nuwe groot stoel, sorg vir 'n tipe van 'n opgewonde gevoel in ma se hart... ons is weer by 'n nuwe hoofstuk... Weer neem ek fotos...en ry met trots saam hom (en boetie) rond. Heino kyk nou ook vorentoe in die kar, kry meer aircon as in sy vorige stoel, en ons geniet dit om alles by sy kant van die venster, saam hom te sien en te ervaar...

Mag die volgende hoofstuk net so wonderlik en geseënd wees my liewe 'baba' ...en hopelik stadiger verbygaan as die vorige ene.

 Gebruik lekker boetie se ou stoel, en baie gelukkig

My grootste seun

Dis presies hoe ek voel...

Pomp kaskenades... oppad PE toe

Ek skryf my melk-pomp-ervaring vanoggend vir Baba en Kleuter tydskrif... aai wat is ma-wees sonder sulke oomblikke darem... dis iets wat ek altyd sal onthou...

 

Pomp kaskenades

 

...en so vat die Rappards die lang pad af PE se kant toe vir 'n see vakansie.

 

Dis 'n gedoente met 'n 4 maande oue baba wat borsmelk uit 'n bottel verkies, so hierdie ma wat eksklusief uitmelk het omtrént 'n "feeding station" agter in die kar, behoorlik gewapen met alles wat nodig is om etenstyd vir baba so gemaklik moontlik, en vir almal verder in die kar, te maak.

 

Maar toe dit vroeg oggend pomptyd is, is die baterye vir my elektriese pomp vergete weggepak in die heel onderste krat onder in die waentjie, wat ons sleep. Ons maak toe 'n Wimpy pitstop, eet ontbyt, pa voer solank vir boetie sy reeds uitgepompde melk, terwyl ma op 'n missie is vir pomp-plek aangesien die garage nie baterye verkoop nie.

Nee jammer, sê die bestuurder in haar kantoor, vergadering kan nog ure neem, so maak ek my pad na die Wimpy kombuis... een van die kelnerinne moes een van 2 dinge sien aankom het, die benoudheid in my oë of was dit my vol paar buuste wat vir Pamela Anderson stof in die oë kon skop?

Sy tref dadelik reelings en neem my deur skarrelende kombuispersoneel (die Wimpy is immers vol gepak met honger klante) na 'n klein koue uitgeteelde gangetjie voor die koelkamers, ...daar tussen staal wasbakke, slaaiblare en uieringe wat my neus en oê bevog, vind ek met my pomp toe verligting. Nie eers die sekuriteitskamera bo in die hoek kon 'n demper op ons oomblik plaas nie. My toppietjie is vinnig toegepluk, ekt in 'n japtrap uitgemelk en ons was vinniger weer op die pad as wat ons ooit sou weet.

Ekt opnuut besef wat Wimpy se slogan "Enjoy every moment" regtig kan beteken!

 

Heino'kie met sy melkbaard na 'n suksesvolle voeding uit 'n bottel, op die pad in sy karstoeltjie.

 

Boetie baie tevrede met sy bottle.

 

 

 

 

Soos ‘n baba in Sy arms...

Het jy al gesien hoe gryp ‘n kleintjie na sy ma se hand en kruip agter haar weg wanneer hy of sy met ‘n vreemde situasie gekonfronteer word?? Dis asof daar eenvoudig ‘n spontane reaksie van skuiling is by mamma met die wete dat dit daar veilig is. Ek het die week met die kinders wat vir eerste kere skooltoe is, die beeld gewaar.

... en so is dit met my ook, ek kry my een oggend met Bybelstudie, waar ek agter God se been staan Hom vasgryp en uitloer...

ek soek skuiling, en bekyk my werk wat al hoe meer instroom... 

skielik begin ek besiger by die werk raak, my vryskut werk gaan ook steeds voort, die Here voorsien steeds – ekt ‘n nuusbrief gekry wat ek nou elke maand sal moet doen vir Annique, nogal ‘n lywige outjie. Ek is dankbaar want ons het redelik baie skuld om terug te betaal na my kraamverlof, ekt tot vandag nog nie ‘n sent van UIF teruggkry nie.

God is goed, Hy sal ons nooit iets gee wat ons nie kan hanteer nie. Al staan ons bang en toekyk. Ons is so gewoond om grootmense te wees... en op ons eie voete te staan. Mag ek gedurig die jaar agter God se “rokspante” wegkruip, en dit sommer my 1e reaksie wees elke keer. Ek verklaar weer kindskap, en wil leer om Sy wegkruip-kind te word.

Ps. 130: 6

Ps. 131: 2

Baba Heino veilig en ontspanne in mamma se arms.

Ons dien 'n lewendige God

So met die nuwe jaar se aanbreek, het ek geweet my kraam verlof is op 'n einde. 'n Nuwe jaar se werkery het voorgelê, met nuwe aanpassings soos gewoonlik, -maar nie soveel soos wanneer jy moet terugkeer werk toe na 5 maande by die huis met baba nie. Daar's nuwe oggend roetines wat wag, 'n nuwe dag-mamma vir baba (in my geval my dierbare ma, waarvoor ek so dankbaar is) en dan die nuwe aanpassings by die werk.
So ekt my jaar heel negatief afgeskop veral na 'n heerlike see vakansie. Die "blues" het my hard getref, so saam die bondels vakansie wasgoed. 
Ek kon dinge gelukkig stappie vir stappie aanpak saam my God en Hy het nie teleurgestel nie.
Alles kom stadig maar seker in plek hier by die werk soos wat die besighede aan die gang kom, en gee my mooi kans om in te "settle"

Ekt leeg voor God gaan staan al vroeg in die jaar, gevoel of ek niks het om Hom te bied nie...my werks omstandighede het baie daarmee te doen gehad.
Ek weet vanoggend Hyt my egter op 'n goeie plek gehad, dolleeg sodat Hy my kon opvul soos Hy wou.
Hy het vir my ingetree - ek werk halfdag... en voel ek het nou die beste van 2 wêrelde, 'n halwe dag van my huis af wat my en my kop sal goed doen, asook 'n halwe dag van my werk af wat my huis en gesin sal goed doen.
Ekt opnuut krag vir beide, my werk en my huis (en gesin).
Geen gespartel om al die balle in die lug te hou nie, soos ek gister genoem het, net net geleef te kry nie..net net kop bo water te hou nie. God het reeds in alle opsigte voorsien.

"Leef die lewe wat jy jou voorgestel het"

...my dagboek sê nie verniet vandag "Gaan met vertroue in die rigting van jou drome. Leef die lewe wat jy jou voorgestel het”

 

So saam die nuwe jaar het mens mos nuwe drome, ek as ma en vrou het baie drome, my eie, drome vir my gesin en vir elke kind aparte drome (en in my geval met baba nuwe drome vir my werksomstandighede, -wat nog met my werkgewer uitgeklaar moet word vandag) Mens weet nie hoe dinge gaan uitwerk nie, maar saam met God weet jy dat dit sal uitwerk... al is dit nie altyd op jou manier nie, maar reg sal dit uitwerk.

 

So ek slaan met vertroue die rigting van my drome in, die jaar, en ek hoop om saam met my God die lewe wat ek my voorstel, te leef. God wil hé mens moet in oorvloed lewe, en volkome blydskap hé... ek wil die jaar nie net cope nie, ek wil nie net net kop bo water hou nie... net oorleef nie (ja met 2 kinders is dit nogal geldelik 'n ding..... ai hiers maar net weer 'n teken dat my geloof kleiner is as 'n mosterd saadjie...maar ek weet ook met my God is alles moontlik)

Ek bid soos my Marne vriendin ook sê Mag Hy my krag gee om myself vir Hom oor te gee (elke dag opnuut), en ek ervaar hoe Hy vir my gaan voorsien (in oorvloed), alle negatief na positief verander, (op Sy tyd en Sy manier.)